BAZEN EN BÜYÜK YANLIŞI KADER DÜZELTİR…

Ünal Yavuz'un Kaleminden...

Bir duvara yazılmıştı… Sessiz, iddiasız ama insanın içine işleyen bir cümle: “Bazen en büyük yanlışı kader düzeltir.” Okuyup geçilecek gibi değil... Çünkü insan, en çok da kendi yanlışlarının ağırlığını taşırken yorulur... Hayatın en sert tarafı şudur: Biz plan yaparız, hesap kurarız, hayal ederiz… Ama hayat, çoğu zaman bizim çizdiğimiz yoldan gitmez... İşte tam burada “kader” devreye girer. Kimileri der ki: “Her insan kendi kaderini kendi çizer.” Kulağa güçlü geliyor, modern geliyor, hatta gurur okşuyor... Ama gerçek hayat bu kadar düz, bu kadar mekanik değil... Çünkü insan her şeyi kontrol edemez... Ne karşısına çıkacak insanları… Ne zaman kırılacağını… Ne zaman ayağa kalkacağını… Ve en önemlisi: Ne zaman kaybedeceğini, ne zaman kazanacağını… Kader, insanın elinden alınan değil… İnsana rağmen yürüyen bir süreçtir... Ama burada ince bir çizgi var... Görmezden gelinmemesi gereken… Kader, tembelliğin bahanesi değildir... Aksine, gayrete aşıktır. Sen yürürsün… Sen çabalarsın… Sen dua edersin… Ama sonuç… Her zaman senin istediğin gibi olmaz... İşte o anlar var ya… İnsan “yanlış yaptım” dediği, içinden çıkamadığı, kaybolduğunu sandığı anlardır… Belki de en büyük kırılma noktasıdır... Çünkü bazen insanın düştüğü yer, onun kurtulduğu yerdir... Bazen kaçırdığın bir fırsat, seni büyük bir zarardan korur. Bazen biten bir ilişki, aslında seni tüketen bir hikâyenin sonudur... Bazen “keşke” dediğin şeyler, İleride “iyi ki”ye dönüşür... İşte bu yüzden… Kader sadece yazılmış bir son değil, aynı zamanda bir düzeltmedir... İnsan ister, Allah takdir eder... Ve o takdir… Her zaman bizim gördüğümüz yerden değil, görmediğimiz yerden işler... Belki de bu yüzden her şey yolunda gitmediğinde bile, içten içe bir umut kalır insanda... Çünkü bilir: Her yanlış, son değildir... Ve bazen… En büyük yanlışı kader düzeltir...