DİJİTAL ŞİDDET, ZORBALIK VE YENİ NESİL TEHDİT

Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta okullarda peş peşe yaşanan o dehşet verici saldırılar aslında uzun süredir büyüyen bir tehlikenin sadece görünen yüzüydü.

Bu olayları “ani öfke patlaması” ya da “ergenlik bunalımı” gibi basit açıklamalarla geçiştirmek, gerçeği görmemek için bilinçli bir kaçıştan başka bir şey değil. Karşımızda çok daha derin, çok daha organize bir sorun var: Dijital dünyada sistemli şekilde inşa edilen bir radikalleşme süreci. Bir zamanlar terör örgütlerinin gençleri dağa götürerek militan devşirdiği bir dönem yaşmıştık. Şimdi ise o “dağ” yer değiştirdi. Artık tehlike kilometrelerce uzakta değil; evimizin içinde, çocuklarımızın avuçlarının içinde... Bugün militan yetiştirmek için kimseyi dağa çıkarmaya gerek yok. Dijital dünyanın karanlık köşelerinde, özellikle kapalı mesajlaşma gruplarında, yeni nesil “siber militanlar” adım adım yetiştiriliyor. Yüz binlerce kullanıcıya ulaşan bu yasa dışı dijital ağlar; nihilist, şiddet odaklı ve insan hayatını değersizleştiren ideolojileri gençlere empoze ediyor. Süreç ise tesadüfi değil, aksine oldukça sistematik: Önce şiddet normalleştiriliyor. Hayvanlara yönelik işkence görüntüleriyle empati duygusu törpüleniyor. Ardından ölüm, kan ve vahşet sıradan bir içerik haline getiriliyor. Bu eşiği geçen genç zihinler için sonraki adım çok daha tehlikeli: Gerçek hedeflere yönelmek! Okullar, kalabalık alanlar, ibadethaneler… Artık sadece birer mekan değil, potansiyel “hedefler” olarak görülmeye başlanıyor. Bu yapıların sadece ideolojik değil, ekonomik bir ayağı da var. Kişisel veri hırsızlığı, yasa dışı bahis ağları ve uyuşturucu trafiği; bu dijital karanlığın hem finansmanını hem de sürdürülebilirliğini sağlıyor. Peki gençler bu girdaba neden bu kadar kolay kapılıyor? Cevap sadece internetin karanlık köşelerinde değil. Aynı zamanda her akşam evlerimizin başköşesinde duran ekranlarda saklı. Ekranlarda yıllardır hakim olan mafya ve şiddet temalı yapımlar, bu sürecin en güçlü besleyicilerinden biri haline gelmiş durumda. Silahla “adalet dağıtan”, şiddetle “saygı kazanan” karakterler sürekli yüceltildikçe; özellikle kimlik arayışı içindeki gençler için şiddet bir araç değil, bir kimlik haline dönüşüyor. Gerçek hayatta kendini güçsüz hisseden bir genç için bu anlatılar tehlikeli bir cazibe yaratıyor. Çünkü o dünyada güç, ahlakla değil, şiddetle kazanılıyor. İşte tam bu noktada dijital suç ağları devreye giriyor. Zihinsel eşiği düşmüş, şiddete alışmış ve “kolay güç” fikrine ikna olmuş gençler; bu yapıların en kolay hedefi haline geliyor. Asıl Sınav Evde Başlıyor En kritik nokta ise burası. “Çocuğum odasında, bilgisayar başında güvende” düşüncesi, çağımızın en büyük yanılgılarından biri. Kapalı bir oda, denetimsiz bir internetle birleştiğinde; dünyanın en karanlık sokaklarından çok daha tehlikeli hale gelebilir. Bugün ebeveynlik sadece fiziksel koruma sağlamakla sınırlı değil. Artık dijital dünyayı da bilmek, anlamak ve gerektiğinde müdahale etmek zorundasınız. Çocuğunuzun kimlerle iletişim kurduğunu, hangi platformlarda vakit geçirdiğini, ne tür içeriklere maruz kaldığını bilmek; bir tercih değil, zorunluluk. Dijital okuryazarlık artık bir “artı” değil, hayati bir beceri. Eğer biz ekranları yönetemezsek, o ekranların arkasındaki karanlık yapılar çocuklarımızı yönetecek. Unutulmaması gereken gerçek şu: Dijital dünyada kaybedilen bir genç, sadece sanal ortamda kaybolmaz. O kayıp, bir gün gerçek hayatın ortasında, çok daha ağır bir bedel olarak karşımıza çıkar.